Entroido

O primeiro acto é o mais sensible

a ficción e a creación da máscara

e nós os protagonistas da festa

******

O poema atópase en tódalas cousas que han sobrevivido

o ruído cae de súpeto no chan

arrola polas rúas onde tanto ardeu á vida

Todos temos unha sombra pegada ao corpo

unha sonrisa inhóspita nestes días

e facemos unha viaxe onde a voz rompe o lejano

os días curtos sorprenden as noites

nunha loita na fronteira do tempo

cornetas, fanfarrias, pitos, panderetas

fraguan cedo o tacto dos personaxes

unha humanidade con voz nestes días

e penso no sentido que ten mudarse

mudar as palabras

mudar a causa que atormenta ás tradicions

mudar as cancelas, as creencias

mudar a música, os latexos das cinzas

mudar o escenario da rúa

mudar coma un paxaro ata a pel doutro

arremangar a perneira

e sentir o peso da carne

cubrir a cabeza e tatuar a cara

tapar de cor o engaño das certezas

******

O final do acto,  sempre amosa ser o mesmo

o máis difícil despois da ficción da máscara

buscarlle á alegría a tanto silencio devorando o ceo

e agora nós noutro escenario

protagonistas do invisible.

#cuandosaltarnoescaer

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s